دهانم را لاک گرفته اند

بس که غلط دارد این درست

بر در خانه هم زده اند مُهری

 تا موم استخوان هایم که عسل دارد

با مشتی از زنبور ها

شیرین تر از این نیست حقیقت

خون گوشه ی لبم

گذشته از هفت دریایی

پشتش هفت کوه تو به من می رسد؟

رسم روزگار را بِکِش

من  که رفته ام از دست تو

از دست رفته ای

از هفت صحرای نقشه هم بیرون تری

اما هستی

آن قدر خسته

یادت می رود درهای خیابان را ببندی

در شهر ما که خانه ی ماست

من کجاست

تو همخواب سطل های زباله ای

کی خودم را دور انداخته ام؟

کوه ها را به هم رسانده شهرداری

تا صدای تو تکرار در منی

                                  روزگار رسمی نقشه ای ندارد

با سنگی بر پشتم

لاک پشت شدم

از طبقه ی هفتم هر شب

آشغال ها را پایین بریز

                              از روی تخت

                              از روی سنگِ پشتم

تو خیلی صبحی

از شبی که به خداحافظ رفته ام

سَرم را برده ام در خانه ای مُهر شده

و هی بر عکس دست وپا می زنم

روی آب ها وسبزه های نقشه ای

تو از دست رفته ای پشت فقراتی که چه قدر ستون دارد خانه ام

با پنجره هایی به سمت هفت دریا

خون گوشه ی لبم می ریزد روی آب

بدون ریشه از دهان من گل درمی آید

                                 از دهان تو بلبل

شیرین تر از این نیست حقیقت.

امیر سنجوری:

کلیت کار را دوست داشتم و همیشه خواندن یک شعر از یک دوست , لذت بخش است.
این کار بلندی است که فکر می کنم اگر یک مقدار از زبان متکلم فاصله بگیرد و گزاره های مدرن تری را تجربه کند و البته با اندکی تلخیص (مثلن حذف "این درست" در سطر دوم و ترکیب هایی مثل همین) , خیلی اثر درخشانی بشود.

خسرو بنایی:

همیشه شعر واسطه خوبی برای آشنا شدن با شاعر است چرا که شاعر در ملتقای احساسی ناب تا شگرد های ذهنی آزاد ، خود را پیچ و تاب می دهد تا هستی درونی و معنوی اش را به سر رشته کلمات برساند . این در هر حالتی می تواند مغتنم و لذت بخش باشد و شعر چکیده انسان ، زبان و جهان می شود . شاعر در این چرخش دیالکتیکی در صدد دست یافتن به وضعیتی از حقیقت است که در وسواس از دست دادنش اورا به هیجان می اورد و شعر نقطه اتصال است. متن از او ظهور می کند تا ضمیمه واقعیتی شود که شعر آن را دستکاری کرده است و شعر دراین حالت زیباترین سر پیچی از واقعیت ناخوشایند است .
خانوم عبدی این مقدمه همان متن زایشی در تعبیر بارت است که از خواندن شعر شما نوشته شد. شعر ی که از خلل زندگی روزمره در نوعی بازسرایی ، تقدس ماورایی عدد هفت را در بازیگوشی های ترکیبات بدیع به تصرف احساسی زنانه نقش می زند.

شعر نوعی اعتراف است اعترافی پاردکسیکال و متناقض نما که سوژه ( من متن ) با طنزی شیرین خود را نیش می زند . ذهن در موقعیت بازنمایی خود در تداعی آزاد حرکت می کند . از شیرین تر از این نیست حقیقت تا به خون گوشه لبم می رسد .
این دیالوگی یک احساس خودمانی ست . رگه ای ازسرکشی ها نوجوانی تا بلوغی دستخوش بحران ، که از بیرون ( جامعه ) تا درون مواج است .شعر ی که بر پایه عدد هفت تقدس زدایی می شود .
هفت دریا ، هفت کوه ، هفت صحرا ،هفت طبقه این ها همه گذر گاه های بند های از شعر می شوند که پیش از اینکه بر آمده از ضمیر ناخودآگاه جمعی باشد دستاویز شاعر در ریاضتی ست که زندگی به او تحمیل می کند .
شعر در بنیان خود اعتراضی ست نمی گویم که رگه ای فمنیست خفیف را حمل می کند که کانون آن نه نوعی واکنش زنانه که بیشتر انسانی ست که می خواهد خوشبینی و شیرینی حقیقت را در تصاویر متحرک بازتاب دهد . اینگونه شعر اگر بخواهد در وجه انضمامی و فرعی تر ش خلاق بماند می تواند به فضا های آونگارد و بی مانندی چنگ زند که زبان در رسیدن به شعری متفاوت سیاسی به جسارت بالقوه اش امیدوار باشد .شعری که از گذرگاه های منفعلانه حدیث نفسی تا بر ساختن آرمان های شخصی ظرفیت دارد .
من این گونه شعر شما را می فهمم که قادرید که مرز واقعیت و تخیل را با دستی پر بهم بریزید . تو از دست رفته ای پشت فقراتی که چه قدر ستون دارد خانه ام
با پنجره هایی به سمت هفت دریا
خون گوشه ی لبم می ریزد روی آب
بدون ریشه از دهان من گل درمی آید
از دهان تو بلبل
شیرین تر از این نیست حقیقت.

احسان مهدیان:

اینکه شعری خواندم شک ندارم و اینکه شما شعرهای خوبی هم دارید دران بحثی نیست اما بعضی وقت ها باید کاری کرد که چطور شعر ننویسیم یعنی از شعر عبور کرده و به چیزی برسیم که انگار شعر را پشت سر گذاشتیم آنوقت می شود کمی به حریم فضا های تازه راه گرفت .
با هر مولفه ای که رایج است مثل مدرن یا سنت و ... می شود به این دریچه راه گرفت
و هی بر عکس دست وپا می زنم
روی آب ها وسبزه های نقشه ای
تو از دست رفته ای پشت فقراتی که چه قدر ستون دارد خانه ام
با پنجره هایی به سمت هفت دریا

آنچه در مواجهه با این متن می شود دریافت این است که رفتارهای غیر متعارفی صورت می گیرد که خوشحالم کرد ولی دوباره سرش را بر می گردانی که مبادا مورد شماتت قرار بگیرید
مثلا :
(هی بر عکس دست وپا می زنم)

اقدام جالبی است اما وقتی به هفت دریا می رسید فکر می کنم چرا چرا ؟
و یا ظرفیت خوبی در شعر ایجاد شد ولی قصد ندارد از " مهر" عبور کند
متن را خواندم و باعث شد دقایقی دران متمرکز شوم

رضا باب المراد:

تناسب هاست که سهم بسیاری در ایجاد زیبایی دارد
من فکر می کنم پرداختن زیاد شما در این کار به تداعی ها و جریان سیال ذهن
کمی شعر رو از ارائه ی ساختمانی مطلوب در ارائه تصاویر دور کرده 

ساینا: