مست ها صورت هایشان را نوشیده اند واز من تنها نقطه ای سیاه مانده در آسمانی سیاه کاش نوشته هایم بوی خون نمی داد کاش زخم ها را نمی شمردم بیچاره حرف های عاشقانه ای که باران بود بیچاره سال های خشکی که در انتظارت بودم دیگر سادگی ست صلح این نوشیدنی که جنگ به پا می کند این خون هایی که نوشیدند شروع تشنگی ست ومن در خواب هایی که می بینم صورت ندارم.

پیاده رو
آتی بان
قابیل
نشریه ادبی عروض
هفت سنگ
آرشیو پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

RSS